سقراط: نیکی یا خیر را به نشانه ی نهایت حقیقت منشا وجود و با لاترین موضوع شناخت معرفی می کند

افلاطون:واقعیت های که توسط ذهن قابل درک هستند

من:حقیقت این است که هیچ حقیقتی نیست.پس هیچ حقیقتی نیست نیز نیست

من نیستم.من نیستم نیست.من نیستم نیست نیست.

یکی:حقیقت خداست حقیقت ماییم

من:خدا نسیت.خدا نسیت نیز  نیست.من نیستم.شما شاید

شاید نیست.قطعیت نیست

عدم قطعیت نیست....

همه ی اینها می شود : هیچی نیست

پ.ن: هیچی نیست هم نیست